149

Εμπνευσμένο από το Ολοκαύτωμα του Χορτιάτη, το 149 εξερευνά τη σχέση ανάμεσα στη μνήμη, το τραύμα και την επιβίωση. Το έργο ακολουθεί μια σκέψη παγιδευμένη σε μια κυκλική τροχιά, που αναζητά τη θέση της μέσα σε ένα μυαλό σημαδεμένο από την απώλεια. Αναμνήσεις, συναισθήματα και εικόνες αναδύονται και υποχωρούν, ερχόμενα αντιμέτωπα με τη λογική, ενώ παράλληλα αποκαλύπτουν μια αδιάκοπη ανάγκη για ζωή.

Μέσα από την κίνηση, τον ήχο και τη θεατρική αφήγηση, οι ερμηνευτές διασχίζουν ένα τοπίο διαμορφωμένο από τη μνήμη και την ανθεκτικότητα. Καθώς τα όρια ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν γίνονται ασαφή, το 149 προσκαλεί το κοινό να αναλογιστεί τους τρόπους με τους οποίους το τραύμα παραμένει ζωντανό μέσα στις γενιές, καθώς και τη δύναμη που απαιτείται για να μεταφερθεί η μνήμη στο μέλλον. Το έργο είναι αφιερωμένο σε όλους όσοι ζουν δίπλα στις μνήμες τους, θυμούνται τους αγαπημένους τους και βρίσκουν το κουράγιο να συνεχίσουν.

Το έργο βασίζεται σε ένα προγενέστερο ντουέτο, το Τα Φύλλα που Έμειναν, το οποίο διερεύνησε για πρώτη φορά τις μνήμες και τις ιστορίες που ενέπνευσαν αυτή τη δημιουργία. Στο 149, αυτά τα ερωτήματα επιστρέφουν με μια νέα μορφή, διευρύνοντας την αναζήτηση σε έναν ευρύτερο στοχασμό πάνω στο τραύμα, τη μνήμη και την επιβίωση.